Samotność, plaża, morze i szum odwiecznych
- przemyśliwałem swe życie.
Wnioski pisałem palcem na piasku

"Być dobrym.
Z uśmiechem służyć człowiekowi pomocą
szczerą i bezinteresowną.

Słuchać
cierpliwie jego skarg, smutków, a także radości.
Słowa mogą być zbędne.

Nie bać się.
Niech lepiej myśli o tobie
Jak o szczerym, przyjaznym idiocie
niż szanuje cię z twoją obłudą.

Wierzyć,
że człowiek może nas pokochać
- nawet jeśli nadzieja jest matką głupich -
wtedy dobre czyny nabiorą sensu.

Odrzucić:
przemoc, obelgę, cynizm, sarkazm i oszczerstwo.
Pozostawiają rany w obu sercach."

Kolejna morska fala zmyła te słowa.
Pozostawiła jedynie niejasne pytanie:
"Czy masz jeszcze siłę...

rozjaśnić pół twarzy?"